باران گرفت و در هوایت آســـــمان، تر
چشمان من با یادت ای ابـــــرو کمــــان، تر
بـــــارانِ دلتنگیِ تو بـــــارید نم نم
دیدم که تن از بغض تر، از بغض، جــان، تر
با این تنِ پاییزی ام روحــــم بهـــــــاری ست
هر قدر من پژمرده تر، قلبم جـــــــوان تر!
دل بُردن از یک شــــاعر آسان است گاهی
معشـــــوق زیباتر که شد، دل ناتــــوان تر
با مردمی که قلبشان از جنس سنـــگ است
هرکس دلش آییــــنه تر شد، ناگهــــان تر...
|محمود صادقی|
برچسب:
نویسنده: رضا کوهی