ایران من! تمام تنم وامدار توست
عمری که هست مرحمت روزگار توست
در هر سماع سرخوشی ام شمس من تویی
خوشبختی ستاره من در مدار توست
ای مهد مهر و دیر مغان و سرای شعر
هرجا که هست اهل دلی ریزه خوار توست
بر گلشنت اگرچه زمستان گذشته است
گلواژه های سرخ وطن لاله زار توست
در اشتیاق حادثه ای سبز سوختند
این نخل ها نشان به نشان انتظار توست
ما ریشه در زمین تو داریم ای وطن
هربار اگر شکفته شویم از بهار توست
جانم فدای یک وجب از خاک میهنم
این سر به روی شانه ی من سربدار توست
|محمود صادقی|
برچسب:
نویسنده: رضا کوهی